بیست‌و‌نهم صفر،  روزی است که خراسان، در سوگِ غریب‌ترین غریبانِ تاریخ، جامه‌ی عزا پوشید و طوس، تا ابد، میزبانِ اشک‌هایی شد که بر مزارِ مهربان‌ترین امام، جاری گشت. این روز، تنها ورق‌خوردگیِ یک تقویم نیست، بلکه فریادِ مظلومیتی است که در تاروپودِ زمانه پیچیده؛ چرا که در چنین روزی، علی‌بن‌موسی‌الرضا (ع)، آن کوکبِ تابناکِ آسمانِ ولایت، آن حجتِ خداوند که در اوجِ عزت، مأمونِ عباسی را با علم و حلمش به زانو درآورد، با زهرِ کینه‌ی دشمنان، جامِ شهادت را نوشید تا غربت، معنایی تازه بیابد و مظلومیت، قامتی بلندتر از هر منبر و خلافت. ای رضا! ای که نامت، آرامشِ دل‌های پریشان و ضریحت، قبله‌ی حاجتمندانِ عالم است! چه سخت است باورِ اینکه لبهایت، که همواره به ذکرِ حق ترنّم داشت، در کامِ زهر، تلخ شد و چشمانِ کریمت، که نگاهشان اکسیرِ مهربانی بود، به جفایِ برادرانِ مسلمان، خاموش گشت. از کوفه تا مدینه و از مرو تا طوس، هر کوچه‌ای که پایِ ناقه‌ات را به خود دید، امروز در عزایت می‌گرید و هر سنگی که بر جاده‌های هجرتِ اجباری‌ات غلتید، شاهدِ اشک‌های نهانِ تو در زیر نقابِ صبر بود؛ صبری که نه از سرِ ضعف، که از سرِ بصیرتی بی‌نظیر نشأت می‌گرفت تا دینِ جدِّ بزرگوارت را از گزندِ تحریف و تزویرِ خلفایِ جور، مصون داری. ای غریبِ غربا! ای که در دیارِ غربت، نه یارِ همدلی یافتی و نه یاورِ وفاداری، اما با همان دستِ خالی، دفترِ علم و فضیلت را چنان گشودی که تا ابد، تشنگانِ معرفت، از چشمه‌سارِ کلامت سیراب شوند. امروز، ماتمِ تو، ماتمی است که با تمامِ مصیبت‌هایِ اهل‌بیت پیوند خورده؛ ماتمِ پدری که در کودکی، بدرودِ جانسوزِ پدر را دید، ماتمِ برادری که در کربلا، غریبانه‌ترین حماسه را نظاره کرد، و ماتمِ امامی که در خراسان، با لبخند بر لب و زهر در کام، بارِ امانتِ الهی را به سرمنزلِ مقصود رساند. این تقارنِ حزن‌انگیز با رحلتِ رسولِ مهربانی‌ها و شهادتِ کریمِ اهل‌بیت، بیش از هر چیز، ما را به این حقیقتِ روشن رهنمون می‌سازد که راهِ اهل‌بیت، راهِ غربت و مظلومیت است، اما غربتی که هرگز به ذلت نمی‌انجامد و مظلومیتی که عاقبت، پرچمِ هدایت را بر بلندایِ تاریخ برافراشته نگه می‌دارد. پس بیایید در این روزِ سوزناک، با دل‌هایی آکنده از بغض و چشمانی بارانی، بر مزارِ معنویِ آن امامِ همام در مشهدِ مقدس، سلامی گرم و عاشقانه بفرستیم و از درگاهِ ایزدِ منان، توفیقِ زیارتِ حرمِ ملکوتی‌اش را، دستِ کم، با قلبی سوزان و نگاهی مشتاق، طلب کنیم؛ باشد که شفاعتِ آن حضرت، شاملِ حالِ ما گناهکاران شود و در این روزهایِ اندوهبار، یادِ غربتِ او، ما را از غفلتِ خویشتن، بیدار کند و بر عهدِ محبت و ولایتش، تا آخرین نفس، استوار و راسخ نگاه دارد؛ که او، زینت‌بخشِ عرشِ الهی و مونسِ دل‌هایِ شکسته‌ی عالمیان است و سلامِ ما، هرچند ناچیز، اما خالصانه، تقدیم به آن روحِ پاک و مطهّر باد.